5 maja – 62 – rocznica poświęcenia Domu Ulgi w Cierpieni

Osobiste doświadczenie bólu spowodowane licznymi chorobami i nieustanny kontakt z ludzkim cierpieniem, połączone z rozmyślaniem męki Chrystusa na krzyżu, doprowadziły Ojca Pio do praktycznego wniosku: wybudowania szpitala w San Giovanni Rotondo. Dodatkowym argumentem za realizacją tego przedsięwzięcia był brak miejscowych lekarzy i ośrodków zdrowia w regionie. Tak powstał Dom Ulgi w Cierpieniu, który w tym roku obchodzi swoje 62-lecie.

Idea szpitala

W 1922 roku dobroczynne zrzeszenie religijne, którego Ojciec Pio był współtwórcą, wysunęło propozycję uruchomienia małego szpitala pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu. Na całym Półwyspie Gargano brak było bowiem ośrodka godnego tej nazwy.

Przedsięwzięcie zostało zrealizowane dopiero po trzech latach. W centrum San Giovanni Rotondo znajdował się podupadły budynek klasztorny należący do zgromadzenia klarysek. Dzięki staraniom Ojca Pio i kilku lekarzy w styczniu 1925 roku został on przeistoczony w niewielki szpital. Do jego całkowitego zamknięcia doszło po trzęsieniu ziemi, które w 1938 roku zniszczyło część budynku szpitalnego.

9 stycznia 1940 roku ponowiono próby wzniesienia szpitala zgodnie z oczekiwaniami i planami Ojca Pio. Wtedy też został utworzony komitet budowy szpitala-kliniki. Pięć dni później, tj. 14 stycznia Ojciec Pio nadał swemu dziełu imię: Casa Sollievo della Sofferenza, to znaczy Dom Ulgi w Cierpieniu. I jako pierwszy złożył na ten cel ofiarę pieniężną w postaci symbolicznej złotej monety.

Fundusz budowy i pierwsze prace

Bez rozgłosu i bardzo spontanicznie zaczął się formować fundusz budowy szpitala. Jednak prace nad kontynuacją dzieła przerwała II wojna światowa. Po jej zakończeniu, 5 października 1946 roku, założono spółkę akcyjną, której celem było zbieranie i rozdzielanie funduszy na budowę. Jej kapitał początkowy wynosił milion lirów, co dawało tysiąc akcji po tysiąc lirów każda. Wszyscy akcjonariusze podpisali deklarację o zrzeczeniu się jakiegokolwiek zysku.

Tego samego dnia wybrano miejsce pod budowę szpitala — wzgórze obok klasztoru, które właściciele: Maria Basilio i rodzina Serritelli podarowali Ojcu Pio, by sfinalizował swoje pragnienie.

Wiosną następnego roku Zakonnik pobłogosławił kamień węgielny pod budowę szpitala, rozpoczynając w ten sposób prace budowlane. Nie było żadnych ceremonii ani przemówień, wybrano miejsce na wzgórzu i robotnicy zaczęli kopać. W kasie znajdowało się wówczas tylko cztery i pół miliona lirów, lecz Ojciec Pio chciał rozpocząć prace.

Projekt

Po przygotowaniu terenu pod budowę ogłoszono konkurs na projekt kompleksu szpitalnego. Przedstawiono ich wiele, jednak ostatecznie uwagę zwrócił jeden, przysłany z Pescary i podpisany przez inżyniera Candeloro. Okazało się potem, że faktycznie projekt opracował niejaki Angelo Lupi. Nie był on inżynierem ani geometrą, ale jego rysunek przekonywał, architektonicznie harmonizował z krajobrazem. Tak więc projekt zaakceptowano, a jego autora wezwano do kierowania robotami budowlanymi.

Wsparcie ONZ

Z pomocą w dalszej budowie Domu Ulgi w Cierpieniu przyszli liczni ofiarodawcy i pielgrzymi, którzy wspierali ją swoją modlitwą i datkami. Należała do nich Barbara Ward, redaktorka londyńskiego czasopisma „The Economist”. Do niej dołączył później jej nawrócony na katolicyzm narzeczony, który jako członek Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Zaopatrzenia (UNRRA) pozyskał fundusze niezbędne do zakończenia budowy.

Pierwszy oddział szpitala

26 lipca 1954 roku otworzono pierwszy oddział szpitala — ambulatorium. Nie urządzono wtedy żadnych oficjalnych uroczystości, lecz Ojciec Pio w gronie lekarzy, pielęgniarek, zakonników i robotników dokonał jego poświęcenia. W ten sposób idea domu ulgi w cierpieniu zaczęła przemieniać się w praktykę.

Organizacja personelu medycznego

W tym czasie rozpoczęła się organizacja personelu szpitalnego. Ojciec Pio bardzo pragnął, by pracujący w nim lekarze i pielęgniarki oraz personel pomocniczy żyli świadomością, żew każdym potrzebującym pomocy jest obecny Chrystus, że trzeba jednocześnie leczyć ciało i duszę człowieka.

O zwerbowaniu lekarzy myślano od samego początku. Idea była taka, że będą się oni rekrutować spośród dzieci duchowych Ojca Pio. Ideą jest, że Boża Opatrzność pomoże osiągnąć maksimum — pisał dr Sanguinetti w jednym z pierwszych projektów — i że w większości nasz personel będzie się składał z jednostek, które przybędą do szpitala pełnić misję miłości bliźniego i miłości chrześcijańskiej, nie obciążając zatem administracji wynagrodzeniami za swoją pracę, lecz korzystając jedynie z niezbędnych środków utrzymania.Były to założenia szlachetne, które okazały się jednak nierealne. Niezbędne były nade wszystko kompetencja i zdecydowanie. I w tej materii swą pomoc zaoferowali włoscy specjaliści, którzy wybrali zespół lekarzy rekrutujących się spośród ich najlepszych studentów.

By pozyskać personel pozamedyczny, zorganizowano kursy pielęgniarskie. Do współpracy zaproszono także siostry zakonne ze Zgromadzenia Apostołek Serca Pana Jezusa. Zatrudnione we wszystkich oddziałach i gabinetach szpitala, miały się opiekować chorymi i dbać o porządek.

Otwarcie Synodu

Czciciele O.Pio na uroczystości otwarcia V SYNODU diecezji tarnowskiej. W sobotę 21.04 o godz 10.00 z Kościoła MB Fatimskiej w Tarnowie wyruszy procesja , która przejdzie ulicami miasta do katedry gdzie sprawowana będzie Eucharystia rozpoczynająca V Synod naszej diecezji. My czciciele O.Pio z Grup Modlitwy modlący się w Kościele, z Kościołem i za Kościół bądźmy obecni na tej uroczystości.

 

21.04.2018 r. Tarnów Rozpoczęcie V Synodu Diecezji Tarnowskiej

Znamy datę rozpoczęcia V Synodu Diecezji Tarnowskiej

Uroczysta inauguracja odbędzie się 21 kwietnia 2018 roku w Tarnowie. To wigilia Niedzieli Chrystusa Dobrego Pasterza.

Tak zdecydował biskup tarnowski Andrzej Jeż, który ogłosił datę podczas spotkania Rady Kapłańskiej w Wyższym Seminarium Duchownym.

– To długo oczekiwana decyzja w diecezji, ona dojrzewała w czasie. Pragniemy aby był to Synod całej diecezji, gdzie wszyscy będą mogli się wypowiedzieć na temat kształtu przyszłej działalności ewangelizacyjnej w naszym Kościele lokalnym – podkreśla biskup tarnowski Andrzej Jeż.

Inauguracja ma być uroczystym wydarzeniem. – Są już pewne wizje, koncepcje. Z pewnością będzie uroczysta procesja czy z budynku seminarium, czy z innego miejsca do bazyliki katedralnej, gdzie zostanie odprawiona uroczysta Msza św. – dodał biskup.

Szczegółowy przebieg tego wydarzenia będzie opracowywany przez Komisję Przygotowawczą, która nadal systematycznie pracuje, aby przygotować jak najwięcej materiałów dla komisji, które powoła w ramach synodu Biskup Ordynariusz.

11 grudnia odbędzie się kolejne spotkanie członków Komisji Przygotowawczej. – Oczywiście, w związku ze znaną już datą inauguracji V Synodu, jej prace nabierają żywszego tempa, bo już niedługo będą musiały być finalizowane – podkreśla ks. Andrzej Dudek, rzecznik prasowy Komisji Przygotowawczej.

Po inauguracji Synodu w każdej parafii diecezji powstaną zespoły, które będą pracować nad otrzymanymi zagadnieniami, zaś wyniki tych prac trafią do komisji synodalnych i będą materiałem do obrad podczas sesji plenarnych.

V Synodowi Diecezji Tarnowskiej towarzyszy hasło „Kościół na wzór Chrystusa”.

Hymn Synodu:

Żródło:  https://synodtarnow.pl/

Fotorelacja z WDS oraz rozdania stypendium 2018 r.

Wielkopostny Dzień Skupienia 

 

Rozdanie stypendium

Jest nowy numer naszego pisma…

Zwyciężajmy miłością 02-2018

Triduum Paschalne

  • 29.03 WIELKI CZWARTEK  godz. 21.00 Adoracja Pana Jezusa w Ciemnicy,
  • 30.03 WIELKI PIĄTEK  godz. 22.00 Adoracja Pana Jezusa w Grobie,
    Zapraszamy.

XI WIELKOPOSTNY DZIEŃ SKUPIENIA

  „Nie wystawiaj swej duszy na pokusy, mówi Duch Święty, ponieważ radość serca jest życiem duszy i niewyczerpanym skarbcem świętości; natomiast smutek jest powolną śmiercią duszy i nie służy niczemu”.

św. Ojciec PIO

 

dzskupienia

Jest nowy numer naszego pisma

 

Jubileusz w Brzesku… Grupa Modlitwy św. O. Pio przy parafii NMP Matki Kościoła i św. Jakuba Ap. w Brzesku świętowała 13. rocznicę powstania. Do tej uroczystości przygotowała się przez Adwentowe Rekolekcje z O. Pio, które głosił ks. prałat Andrzej Liszka diecezjalny koordynator GM.

Pielgrzymka do Włoch – X.2018 r.

Pielgrzymka czcicieli św. Ojca Pio z Polski do San Giovanni Rotondo w 100-lecie stygmatyzacji i 50 rocznicę śmierci św. Ojca Pio

Pobierz PDF

GMOP2018v2

 

Rok 2018 to 100-lecie Stygmatyzacji O.Pio i 50-ta rocznica Jego śmierci

Kalendarium św. Ojca Pio


25 V 1887 – Grazio i Giuseppie – małżonkom Forgione z Pietrelciny rodzi się drugi syn, któremu nazajutrz na chrzcie św. nadają imię Francesco
1897 – 10-1etni Francesco Forgione przyjmuje w swej rodzinnej parafii I Komunię św.
1899 – 12-1etni Francesco przystępuje do sakramentu bierzmowania
6 I 1903 – Opuszcza dom rodzinny i wstępuje do nowicjatu kapucynów w pobliskim
22 I 1903 – Po odprawieniu rekolekcji przyjmuje kapucyński habit oraz imię zakonne brata Pio (Piusa) z Pietrelciny.
22 I 1904 – Brat Pio, wyróżniający się zdyscyplinowaniem i posłuszeństwem, po ukończeniu nowicjatu składa pierwsze śluby zakonne.
25 I 1904 – Udaje się do zakonnego seminarium w San Elia a Pianisi, by studiować filozofię, a potem do Montefusco gdzie studiuje teologię.
27 I 1907 – Brat Pio składa śluby wieczyste.
19 XII 1908 – Otrzymuje niższe święcenia kapłańskie.
18 VII 1909 – Otrzymuje święcenia diakonatu.
10 VIII 1910 – Zostaje wyświęcony na kapłana w katedrze w Benevento.
1911 – 1916 – Ojciec Pio ze względu na zły stan zdrowia zostaje w Pietrelcinie
1915 – 1918 – Kilkakrotnie, w czasie wojny światowej, powoływany do służby wojskowej i zwalniany z uwagi na zły stan zdrowia.
28 VII 1916 – Przybywa do San Giovanni Rotondo, gdzie pełni obowiązki kierownika duchowego chłopców przygotowujących się do stanu zakonnego.
20 IX 1918 – Klęcząc przed wizerunkiem Ukrzyżowanego w kościele Matki Bożej Łaskawej w San Giovanni Rotondo O.Pio otrzymuje stygmaty – pięć ran Chrystusowych
1919 – Pierwsze medyczne badania niezwykłych ran stygmatyzowanego zakonnika. Rozpoczynają się, trwające pół wieku, odwiedziny dostojników kościelnych, dziennikarzy, zakonników, pobożnych pielgrzymów, ludzi niewierzących, pragnących zobaczyć O. Pio i przekonać się osobiście o surowej świętości życia tego zakonnika.
17 VI 1923 – Kongregacja Świętego Oficjum, zajmująca się czystością wiary i obyczajów postanawia nałożyć pewne ograniczenie na kontakty O. Pio „ze światem”, by uniknąć niezdrowego rozgłosu wokół jego osoby i czynów. Nakazano mu, między innymi, by Mszę św. odprawiał „prywatnie” o różnych porach; by nie udzielał błogosławieństw wiernym; by nie godził się na pokazywanie stygmatów ani ich całowanie, by nie odpisywał na żadne listy ani sam, ani przez inne osoby.
26 VI 1923 – wskutek żądań wzburzonej ludności Foggii i okolic władze zakonne postanowiły, że O. Pio będzie nadal jak dotychczas odprawiać Mszę św. w kościele.
3 I 1929 – W San Giovanni Rotondo umiera bawiąca w odwiedzinach u syna matka O. Pio, Giuseppa Forgione.
9 VI 1931 – Pismo wydane przez Św. Oficjum pozbawia O. Pio prawa do sprawowania wszystkich funkcji kapłańskich z wyjątkiem odprawiania Mszy św. ale bez uczestnictwa
l5 VII 1933 – Po licznych wizytacjach dostojników kościelnych, którzy wyjeżdżali z klasztoru San Giovanni Rotondo pod wrażeniem przepojonego modlitwą, cierpieniem i posłuszeństwem życia 0. Pio, otrzymał on zezwolenie na odprawianie Mszy św. w kościele i spowiadanie wiernych.
9 I 1940 – O. Pio inicjuje budowę szpitala, który sam nazwał Domem Ulgi w Cierpieniu.
1950– Powstają utworzone przez O. Pio pierwsze „Grupy Modlitwy”, czyli pobożne zrzeszenia wiernych, modlących się wraz ze Stygmatykiem z San Giovanni Rotondo w intencjach Kościoła, z Kościołem i w Kościele.
5 V l956– Uroczyste otwarcie nowoczesnego szpitala. „Powstało nowe dzieło, powiedział O. Pio, które stworzyła Boża Opatrzność posługując się ludźmi. Powstało nowe dzieło, owoc ofiar i wyrzeczeń, które przyczyni się do pomnożenia chwały Bożej i przyniesie ulgę.
1959 – O.Pio zostaje sam uzdrowiony w sposób trudny do wyjaśnienia przez medycynę.
1966 – Coraz bardziej pogarszający się stan zdrowia sprawia, że O. Pio otrzymuje zezwolenie na odprawianie Mszy św. „na siedząco”. W tym też roku przybywają licznie goście, by uczcić 50 rocznicę pobytu O. Pio w San Giovanni Rotondo.
1967 – Ani podeszły wiek (O. Pio ukończył 80 lat), ani cierpienia związane z ciągle otwartymi ranami na dłoniach, stopach i w boku nie przerywają jego posługiwania w konfesjonale. Obliczono, że tylko w ciągu jednego roku wyspowiadał ok. 10 tys. mężczyzn i ok. 15 tys.
1968 – Stolica Apostolska uznaje „Grupy Modlitwy” za zrzeszenia religijne.
22.X 1968 – 50 rocznica stygmatyzacji. W tym dniu O. Pio, jak zwykle. odprawił cichą Mszę św. o godz. 5 rano.
22 IX 1968 – O. Pio odprawia ostatnią w życiu Mszę św. dla przedstawicieli „Grup Modlitwy” zebranych w San Giovanni Rotondo z okazji 50-lecia stygmatyzacji ich.
23 IX 1968 – O godz.2.30 rano O. Pio umiera. Tuż przed śmiercią zaczęły goić się stygmaty, a zdjęcia zrobione tuż po skonaniu ukazują gładką skórę w miejscach, z których przez pół wieku sączyła się krew.
18.12.1997– ogłoszenie Dekretu o heroiczności cnót Ojca Pio.
2.05.1999– beatyfikacja Ojca Pio.
16.06.2002 –kanonizacja Ojca Pio.